«Δίκοπο μαχαίρι» για τον Αλ. Τσίπρα η προσφυγή στις κάλπες

Ένα χοντρό παιχνίδι με θέμα την προσφυγή στις κάλπες τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο- οι οποίες μοιάζουν με αναπόφευκτη εξέλιξη αλλά όλοι τις ζορκίζουν στην πράξη-, εκτυλίσσεται στο παρασκήνιο, με την εμπλοκή του «ευρωπαϊκού ιερατείου», των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα και κυρίως του Μεγάρου Μαξίμου, το οποίο συντηρεί τα σχετικά σενάρια, έχοντας μετατρέψει αυτό το χαρτί σε πολιορκητικό κριό απέναντι στους διαφωνούντες στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.

Το θέμα των εκλογών τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο επανήλθε στο προσκήνιο, μετά την άτυπη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, στην οποία μετεξελίχθηκε το γεύμα που τούς παρέθεσε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας παρείχε διαβεβαιώσεις ότι δεν προτίθεται να προχωρήσει σε «εκλογικό αιφνιδιασμό», αφήνοντας ωστόσο ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα και αποφεύγοντας να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του.
Το Μέγαρο Μαξίμου, παρά ταύτα, αντί να κλείσει το ζήτημα, επιμένει να το συντηρεί, όπως προκύπτει και από τη συνέντευξη του υπουργού Επικρατείας κ. Νίκου Παππά, ο οποίος φρόντισε να στείλει μήνυμα ότι «η χώρα δεν θα μπορεί να πορεύεται με κυβέρνηση μειοψηφίας για πολύ» «Χρειάζονται καθαρές, συμπαγείς και σταθερές λύσεις», είπε ο κ. Παππάς, ο οποίος για να μην μείνει καμία αμφιβολία για τις σκέψεις που υπάρχουν στο κυβερνητικό επιτελείο τόνισε ότι «είναι λογικό να ανακυκλώνονται τα σενάρια εκλογών, όταν το κυβερνητικό κόμμα έχει τόσες κοινοβουλευτικές απώλειες».
Είναι εμφανές, λοιπόν, ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, που εμφανίζεται ως αναπόφευκτη εξέλιξη, αποτελεί ένα μήνυμα με εμφανή τα χαρακτηριστικά του εκβιασμού προς του διαφωνούντες στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αλλάξουν ρότα και να υποταχθούν στη νέα κυβερνητική μνημονιακή πραγματικότητα- διαφορετικά θα βρεθούν εκτός της εκλογικής «λίστας» του Πρωθυπουργού.
«Ας κάνουν δικό τους κόμμα, να πάμε σε εκλογές και να δούμε πόσο μετράνε στην κοινή γνώμη», είναι το σλόγκαν που κυκλοφορεί μεταξύ της στενής ομάδας στελεχών του Μαξίμου. «Να συνέλθουν και να επανέλθουν» ήταν η προτροπή του έτερου υπουργού Επικρατείας κ. Αλέκου Φλαμπουράρη προς τους διαφωνούντες, προσθέτοντας με νόημα: «Αν έχουμε κυβερνητική πλειοψηφία γιατί να πάμε σε εκλογές;»
Η τακτική του «μαστιγίου και του καρότου» προς τους 35-40 αντάρτες της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι διαφωνούν με τη μνημονιακή στροφή της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι εμφανής. Η τακτική αυτή καθίσταται αναγκαία ενόψει και της ψήφισης από τη Βουλή του νέου μνημονίου τον Αύγουστο, καθώς επίσης και του νέου «πακέτου» των προαπαιτούμενων για τα οποία πιέζουν οι δανειστές και τα οποία αφορούν τα ακανθώδη ζητήματα των εργασιακών σχέσεων και των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, τα οποία επανέρχονται στο τραπέζι ως προϋπόθεση για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων.
Τα μέτρα αυτά βεβαίως θα περάσουν από τη Βουλή με την ψήφο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία ωστόσο έχουν αρχίσει να θέτουν συγκεκριμένους όρους στον πρωθυπουργός κ. Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου να συνεχίσουν να του παρέχουν τη στήριξή τους.
Οι όροι αυτοί είναι διττοί:
Πρώτον, να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες και η συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της νέας συμφωνίας που αποτυπώθηκε στις αλλαπάλληλες ψηφοφορίες στη Βουλή να  προσλάβει δομικό πολιτικό χαρακτήρα και να εκφρασθεί και σε κυβερνητικό επίπεδο με το σχηματισμό κυβέρνησης ευρείας αποδοχής υπό τον κ. Τσίπρα, ώστε να επανακτηθεί η αξιοπιστία της χώρας έναντι των εταίρων και υπάρξει η διασφάλιση ότι θα υλοποιηθεί απαρέγκλιτα το νέο μνημόνιο.
Με τη λογική αυτή συντάσσονται και οι Ευρωπαίοι εταίροι οι οποίοι επιτυγχάνουν και το στόχο τους  για απομάκρυνση   της κυβέρνησης της αριστεράς από την εξουσία υπό το πρόσχημα μάλιστα της πιστής τήρησης των συμφωνηθέντων. Υπέρ αυτής της «λύσης» εμφανίζεται και ένα τμήμα του «ευρωπαϊκού ΣΥΡΙΖΑ», που εκτιμά ότι απο μόνο του το κυβερνών κόμμα  είναι αδύνατον να διαχειρισθεί μετεκλογικά το «τσουνάμι» των νέων μέτρων και να επωλισθεί ένα τεεράστιο πολιτικό κόστος.
Δεύτερον, τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην περίπτωση κατά την οποία ο Τσίπρας απορρίψει την πρόταση τους για κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όπως έχει εξάλλου δεσμευθεί, τονίζοντας ότι εγώ δεν θα γίνω Παπαδήμος, θέτουν ως όρους για την προσφυγή στις κάλπες μετά την ολοκλήρωση – σε κάθε περίπτωση- των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους για τη νέα συμφωνία και την ψήφιση της  από τη Βουλή,  την αποδοχή από την κυβέρνηση της αλλαγής του εκλογικού συστήματος με την κατάργηση του «μπόνους» των 50 εδρών, κάτι που για να καταστεί πράξη προϋποθέτει ότι θα συγκεντρώσει 180 ψήφους στη Βουλή.
Υπό αυτή την έννοια ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να καθίσταται όμηρος των πολιτικών εξελίξεων, παρότι ουδείς αμφισβητεί ότι θα κερδίσει τις εκλογές τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο.
Τα διλήμματα που τίθενται είναι τα εξής:
Πρώτον, θα κατορθώσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, κάτι που προϋποθέτει πολύ μεγάλο ποσοστό στην περίπτωση που καθιερωθεί η απλή αναλογική ή θα υποχρεωθεί εκ νέου σε κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει τα ίδια προβλήματα με την υφιστάμενη κυβέρνηση, παρότι θα του δώσει την ευκαιρία να έχει ξεκαθαρίσει εν τω μεταξύ το εσωκομματικό τοπίο στο ΣΥΡΙΖΑ, μία διαδικασία ωστόσο η οποία αποτελεί «δίκοπο μαχαίρι» για την εκλογική του επιρροή;
Δεύτερον, η συνεργασία με κάποιο καθαρά «μνημονιακό κόμμα», στην οποία θα υποχρεωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετεκλογικά, αφαιρεί από τον κ. Τσίπρα ένα βασικό πολιτικό επιχείρημα: ότι μπορεί να αναζητήσει εναλλακτική λύση για την υπέρβαση της κρίσης στην Ελλάδα μέσω των νέων συσχετισμών που θα διαμορφωθούν εντός της ευρωζώνης, τη στιγμή κατά την οποία θα εμφανίζεται υπέρμαχος της εφαρμογής ενός προγράμματος το οποίο δεν πιστεύει.
Υπάρχει όμως ακόμη ένας εμφανής κινδύνος: το νέο πρόγραμμα το οποίο όλοι ανεξαιρέτως θεωρούν-για διάφορους λόγους ο καθένας-πως είναι ανεφάρμοστο να μην βγει και, ως εκ τούτου,  η χρεοκοπία τη χώρας να «σκάσει» στα χέρια του κ. Τσίπρα.
ΠΗΓΗ: Hit & Run