Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, ας μας πουν απλώς τι είναι ή δεν είναι, κυρίως για να μη συγχέουμε οι υπόλοιποι τις έννοιες και τη σημασία τους. Ακόμη και αν βαυκαλίζονται ότι κυβερνάνε αυτοί (οι αριστεροί) αποτρέποντας την τρισκατάρατη Δεξιά και τους διεφθαρμένους «σοσιαλιστές», καλά κάνουν· (πρέπει να) είναι ωραία η εξουσία.
Το πρόβλημα φαίνεται να είναι αισθητικά ηθικό. Εχει και η ηθική την αισθητική της, όπως και η αισθητική την ηθική της, τι να κάνουμε, όπως και το μέτρον έχει τις παραλλαγές του. Μπορεί κάποιος λ.χ. να είναι άτεγκτος ηθικά, να μη ρουφιανεύει, να μην προξενεί κακό αλλά παρ’ όλα αυτά να μην είναι αγαπητός.
Ε, άμα στέκεσαι σαν αγγούρι, όσο ωραίος και αν είσαι σαν αγγούρι, δεν μαγεύεις τους διπλανούς σου. Αλλος μπορεί να έχει γούστο λεπτό, να επιλέγει το φαγητό του και την παρέα του ή τον τόπο διαμονής αλλά να παραμένει απρόσιτος, να φαίνεται κάπως σνομπ -και αυτό δεν είναι αποδεκτό από ηθικούς ανθρώπους.
Θέλω να πω ότι πρέπει να αποδίδουμε χάρες στους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς της κυβέρνησης διότι μας απαλλάσσουν από πολλές ιδεολογικές σκοτούρες και μας αποκαλύπτουν τη βαθύτητα της ηθικής (στάσης και συμπεριφοράς).
Μας δίδεται επίσης η ευκαιρία να ξαναδούμε με άλλα μάτια την πραγματικότητα, πιο φωτεινά, πιο πονηρά, πιο ώριμα, πιο παιχνιδιάρικα. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη μικροχαρές και συγκινήσεις ανεπηρέαστες από όλο αυτό το θολό κλίμα και την απαισιόδοξη μουσική της κυβέρνησης. Μπορεί να επικυριαρχούν η θλίψη και η επιφυλακτικότητα, φόβοι και δισταγμοί στην επικοινωνία, παράλληλα όμως αναπτύσσονται νέοι τρόποι επαφής, βασισμένοι στο απέριττο, στο λίγο και στο νόστιμο· κοντά στην ουσία και μακριά από την εξουσία.
Αυτό δεν σημαίνει απάρνηση της ζωής, αποκοπή από την πολιτική ζωή ή αδιαφορία για την υποτελή στάση της κυβέρνησης· κυβέρνηση είναι μέσα σ’ ένα σάπιο, ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, άρα ό,τι βολεύει το σύστημα και τους ισχυρούς κάνει, δικαίωμά της, αλλά, βρε αδελφέ, ας μας πει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Μα η πεμπτουσία της Αριστεράς αυτό είναι: ότι πάντα μπορεί να κάνει κάτι άλλο, αλλιώς δεν είναι Αριστερά. Τέλος πάντων, επανερχόμαστε στα ίδια.
Σημασία έχει ότι πολλά πράγματα καθαρίζουν, σε πολλαπλά πλέον επίπεδα, και απομένει στον καθένα να κατανοήσει καλύτερα το φως τους· ίσως έτσι πάψει να θεωρεί εαυτόν ηλίθιο. Το φως των πραγμάτων. Και των ιδεών. Κυρίως των σκέψεων. Ισως τότε πάψει να αναστατώνεται από τη ρετσινιά του αντιαριστερού που του προσάπτουν κάθε φορά που εκφράζει τη διαφωνία του για τις πράξεις της κυβέρνησης.
Και μάλλον οφείλει να πάψει να νοιάζεται για το τι λέει ο κάθε φανατισμένος, ο κάθε πικραμένος εξουσιολάγνος (που πλέον ασκεί εξουσία και κουραφέξαλα). Είναι απλά τα πράγματα· φτάνει η αντιδεξιά ρητορεία. Είναι σαχλή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου