Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*
Απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη ''Η δίκη του αιώνος''.
Αυτή η συναίσθηση χρέους οδήγησε το χέρι του πρίγκιπα της Ελληνικής ποίησης να συμπεριλάβει στους στίχους του μια δίκη που κάποτε θα γίνει και θα πληρώσουν οι υπαίτιοι. Αλλά αυτό είναι μελλοντικό.
Τώρα, μάταια περιμένετε την ελπίδα. Δεν ήρθε και δεν πρόκειται να έρθει ως φαίνεται με πρώτη φορά αριστερά.
Η ζωή μας έγινε κόλαση και η κοινωνία στενάζει.
Σας βλέπω είσθε περίλυποι.
Σας νιώθω είσθε τόσο καταπονημένοι.
Συχνά παρατηρώ, ότι τα έχετε χαμένα.
Σας ακούω να βαριαναστενάζετε στις στάσεις των λεωφορείων.
Σας βλέπω να παραμιλάτε μέσα στο μετρό.
Δεν μπορείτε να κρυφτείτε, όταν μετράτε απελπισμένοι τα λιγοστά ευρώ σας, που με το ζόρι σας φθάνουν να πάρετε ένα καρβέλι ψωμί και το γάλα των παιδιών σας, όσοι εργάζεστε ακόμα.
Σας παρατηρώ στα σούπερ - μάρκετ να ρωτάτε απεγνωσμένα τους πωλητές, « μα εσείς διαφημίζατε, ότι η φέτα σήμερα θα έχει τεσσεράμισι ευρώ το κιλό όχι οκτώ». Κι όταν ακούσετε «λυπούμαστε κύριε, τελείωσε. Ο κόσμος ήρθε από τα ξημερώματα να προλάβει την προσφορά..» παρατάτε αγανακτισμένοι το καλάθι για να πάτε κάπου αλλού.
Ο φόβος σας για το αβέβαιο αύριο, δεν μιλάω για μέλλον γιατί δεν διαγράφεται στον ορίζοντα, κάνει τέτοιο κρότο, που με τρομάζει. Κι εσείς γρυλίζετε σαν ζώα φοβισμένα…
Είναι στιγμές που νομίζετε, ότι θα χάσετε το λογικό σας.
Σας βλέπω. Δεν χωράτε πουθενά στην όμορφη πατρίδα μας.
Αισθήματα ανασφάλειας, αγωνίας, καταλυτικού φόβου διαχέονται τριγύρω.
Λυγίσατε ψυχικά.
Είμαι μάρτυρας σε αυτό το έγκλημα.
Δεν είναι υπερβολές της φαντασίας μου όλα αυτά.
Και αναρωτιέμαι. Γιατί όλες αυτές οι δυσκολίες δεν σας οπλίζουν με θάρρος, δύναμη και αποφασιστικότητα για να το ανατρέψετε όλο αυτό που σας σκοτώνει;
Δεν καταλάβατε ακόμη, ότι δεν υπάρχουν περιθώρια.
Σίγουρα το βιώσατε αλλά λουφάξατε μέσα στην ανυπαρξία σας. Γιατί;
«…Γι αυτό κι εγώ δεν γράφω πια για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια, όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια! Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω, να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή – όσο μπορώ κι όσο κρατήσω»
Σχολιάζει ο Τίτος Πατρίκιος και σας δείχνει το δρόμο.
Επιτρέπεται να κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τέτοια τσιτάτα:
«Ζητείται λαός με ψυχή για να ξεσηκωθεί…»
Και ξαναδιαβάζοντας τον Γιάννη Ρίτσο αναρωτιέμαι
Που είναι
Ο Μικρός λαός που πολεμά
δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί
Μην ψάχνετε να βρείτε απαντήσεις για τους φόβους σας, αλλά ούτε τις λύσεις και για τα προβλήματά σας στον καναπέ τους καθιστικού σας.
Κρατηθείτε, να μην πέσετε. Πιάστε το χέρι του διπλανού σας και προχωρήστε αντάμα, γιατί έτσι θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν είσθε μόνοι σε αυτό το μαρτύριο.
Ίσως, έτσι αποτρέψετε τις οδύνες σας, ίσως έτσι μαζέψετε τα κομμάτια της ζωή που σας απέμεινε και γίνετε πιο δυνατοί για να επιτύχετε ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. Αποδείχτηκε πια, ότι η εξουσία εκμεταλλεύτηκε την αφοσίωσή σας και το πολιτικό προσωπικό δρα ως άβουλο πιόνι των τοκογλύφων, που θέλουν να μας αφανίσουν.
Αν το επιτρέψουμε μέχρι τέλους, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας…
*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος
ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ
«...μια λυπημένη αναπνοή για την πουτάνα τη ζωή που μου χρεώσανε... Ποιος έφευγε; Ποιος έμενε;
Και ποιος θα αποδώσει δικαιοσύνη;»
Και ποιος θα αποδώσει δικαιοσύνη;»
Απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη ''Η δίκη του αιώνος''.
Αυτή η συναίσθηση χρέους οδήγησε το χέρι του πρίγκιπα της Ελληνικής ποίησης να συμπεριλάβει στους στίχους του μια δίκη που κάποτε θα γίνει και θα πληρώσουν οι υπαίτιοι. Αλλά αυτό είναι μελλοντικό.
Τώρα, μάταια περιμένετε την ελπίδα. Δεν ήρθε και δεν πρόκειται να έρθει ως φαίνεται με πρώτη φορά αριστερά.
Η ζωή μας έγινε κόλαση και η κοινωνία στενάζει.
Σας βλέπω είσθε περίλυποι.
Σας νιώθω είσθε τόσο καταπονημένοι.
Συχνά παρατηρώ, ότι τα έχετε χαμένα.
Σας ακούω να βαριαναστενάζετε στις στάσεις των λεωφορείων.
Σας βλέπω να παραμιλάτε μέσα στο μετρό.
Δεν μπορείτε να κρυφτείτε, όταν μετράτε απελπισμένοι τα λιγοστά ευρώ σας, που με το ζόρι σας φθάνουν να πάρετε ένα καρβέλι ψωμί και το γάλα των παιδιών σας, όσοι εργάζεστε ακόμα.
Σας παρατηρώ στα σούπερ - μάρκετ να ρωτάτε απεγνωσμένα τους πωλητές, « μα εσείς διαφημίζατε, ότι η φέτα σήμερα θα έχει τεσσεράμισι ευρώ το κιλό όχι οκτώ». Κι όταν ακούσετε «λυπούμαστε κύριε, τελείωσε. Ο κόσμος ήρθε από τα ξημερώματα να προλάβει την προσφορά..» παρατάτε αγανακτισμένοι το καλάθι για να πάτε κάπου αλλού.
Ο φόβος σας για το αβέβαιο αύριο, δεν μιλάω για μέλλον γιατί δεν διαγράφεται στον ορίζοντα, κάνει τέτοιο κρότο, που με τρομάζει. Κι εσείς γρυλίζετε σαν ζώα φοβισμένα…
Είναι στιγμές που νομίζετε, ότι θα χάσετε το λογικό σας.
Σας βλέπω. Δεν χωράτε πουθενά στην όμορφη πατρίδα μας.
Αισθήματα ανασφάλειας, αγωνίας, καταλυτικού φόβου διαχέονται τριγύρω.
Λυγίσατε ψυχικά.
Είμαι μάρτυρας σε αυτό το έγκλημα.
Δεν είναι υπερβολές της φαντασίας μου όλα αυτά.
Και αναρωτιέμαι. Γιατί όλες αυτές οι δυσκολίες δεν σας οπλίζουν με θάρρος, δύναμη και αποφασιστικότητα για να το ανατρέψετε όλο αυτό που σας σκοτώνει;
Δεν καταλάβατε ακόμη, ότι δεν υπάρχουν περιθώρια.
Σίγουρα το βιώσατε αλλά λουφάξατε μέσα στην ανυπαρξία σας. Γιατί;
«…Γι αυτό κι εγώ δεν γράφω πια για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια, όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια! Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω, να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή – όσο μπορώ κι όσο κρατήσω»
Σχολιάζει ο Τίτος Πατρίκιος και σας δείχνει το δρόμο.
Επιτρέπεται να κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τέτοια τσιτάτα:
«Ζητείται λαός με ψυχή για να ξεσηκωθεί…»
Και ξαναδιαβάζοντας τον Γιάννη Ρίτσο αναρωτιέμαι
Που είναι
Ο Μικρός λαός που πολεμά
δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί
Μην ψάχνετε να βρείτε απαντήσεις για τους φόβους σας, αλλά ούτε τις λύσεις και για τα προβλήματά σας στον καναπέ τους καθιστικού σας.
Κρατηθείτε, να μην πέσετε. Πιάστε το χέρι του διπλανού σας και προχωρήστε αντάμα, γιατί έτσι θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν είσθε μόνοι σε αυτό το μαρτύριο.
Ίσως, έτσι αποτρέψετε τις οδύνες σας, ίσως έτσι μαζέψετε τα κομμάτια της ζωή που σας απέμεινε και γίνετε πιο δυνατοί για να επιτύχετε ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. Αποδείχτηκε πια, ότι η εξουσία εκμεταλλεύτηκε την αφοσίωσή σας και το πολιτικό προσωπικό δρα ως άβουλο πιόνι των τοκογλύφων, που θέλουν να μας αφανίσουν.
Αν το επιτρέψουμε μέχρι τέλους, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας…
*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου