Φεστιβαλικά

Συντάκτης: 

Γιώργος Σταματόπουλος, efsyn

Ο Βέλγος διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών ίσως να άλλαξε σχέδια μετά τη διαμαρτυρία των Ελλήνων καλλιτεχνών που αποκλείστηκαν από τον αρχικό σχεδιασμό για τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ. Αυτό δεν έχει σημασία, αυτό δα έλειπε, να μη συμπεριλάβει τους Ελληνες δημιουργούς μετά τη δικαιολογημένη ένστασή τους.
Εκείνο που μένει είναι η νοοτροπία που τυφλώνει, μια νοοτροπία βόρειας κοπής, η οποία έχει καταλάβει όλους τους διεθνικούς αστέρες της τέχνης, του πνεύματος γενικότερα· μια νοοτροπία που ζυμώνεται μέσα σε αρίθμηση των πάντων και την ορθολογική αποτελεσματικότητά της.

Τι πάει να πει παράδοση λ.χ., ή εθνικός καημός, ή τοπική ευαισθησία; Τι πάει να πει φιλότιμο και ελληνική, μεσογειακή ματιά; Τι σημαίνει αττικός ήλιος και τι είναι το ηπειρώτικο μοιρολόι;
Ποιος δαίμων μάς αποτρέπει από τη βία, την ύβριν, τον κόρον; Ποιο πνεύμα μάς προφυλάσσει από την άτην (συμφορά);
Ξέρουν οι Βέλγοι διευθυντές ότι από τα πολύ παλιά χρόνια (Σόλων) νομοθετήθηκαν μέτρα που περιόριζαν την πολυτελή διαβίωση των προνομιούχων και την επίδειξη πλούτου επειδή δεν έπρεπε να ξεπερνάμε το μέτρον; Ασφαλώς και το ξέρουν, τι σόι διευθυντές θα ήσαν;
Το ξέρουν όμως με το δικό τους μέτρο, ορθολογιστικό και μόνο. Εχω εξουσία; Ε, κάνω ό,τι γουστάρω. Μαζεύω τους Βέλγους φίλους μου, Φλαμανδούς και λοιπά και μοιράζω την πίτα αφού δεν υπάρχουν ικανά ελληνικά χέρια να την κόψουν.
Διεθνικό πνεύμα με εθνικό ωφελιμισμό. Τι θλιβερός συνδυασμός. Τι θλιβερή εποχή θα λέγαμε, λες και ένας οιονεί επαρχιωτισμός έχει διεισδύσει στα κύτταρα πολλών από μας και με απεγνωσμένες (διεθνιστικές) κινήσεις προσπαθούμε να τον αποτινάξουμε μπας και καταφέρουμε να θεωρηθούμε -επιτέλους!- Ευρωπαίοι. Ποια ελληνική γλώσσα και ποια εθνική ιδιαιτερότητα; Παρωχημένες, παρηκμασμένες έννοιες, αδιανόητες για τον παγκοσμιοποιημένο νου.
Ο,τι και να κάνει ο κύριος Γιαν Φαμπρ, μετά τις διαμαρτυρίες φυσικά, είναι αργά. Δεν είχε χρόνο, λέει, να μάθει τους Ελληνες δημιουργούς. Μπα; Είχε όμως χρόνο να σκεφτεί την πρόταση και να την αποδεχτεί (ασμένως, παρακαλώ). Να 'ναι καλά ο Ελληνας υπουργός Πολιτισμού που προφανώς είναι μεθυσμένος από την οξύτητα του ευρωπαϊκού πνεύματος.
Το αρχικό σχέδιο του κυρίου Φαμπρ ικανοποίησε τον κύριο Μπαλτά; Ηταν θαυμάσιο προϊόν ώσμωσης διαφορετικών πολιτισμών; Ηταν βουτηγμένο στη λίμνη της οικουμενικότητας;
Δεν κρίνεται η επιλογή του προσώπου ή της εθνικότητας· εννοείται. Η νοοτροπία των Βόρειων ενοχλεί, η έλλειψη τακτ και σεβασμού προς τους πνευματικούς ανθρώπους και την κοινωνία της χώρας που τον επέλεξε να είναι διευθυντής ενός σημαντικού Φεστιβάλ. Δεν αρκούν η ευρωπαϊκότητα (ή ακόμα) και η αποτελεσματικότητα.
Χρειάζεται συναίσθημα, γνώση ότι τα σκοτάδια λύνονται με τον διάλογο μόνο, με τη γνήσια ανταλλαγή πολιτισμικών προϊόντων. Η συμπεριφορά είναι μια άλλη έννοια την οποία λίγοι προσέχουν και ας χαρακτηρίζει την πνευματική και ηθική επάρκεια όλων. Καλός ο ορθολογισμός - αλλά και το συναίσθημα; Και τα δύο ταλανίζουν τον άνθρωπο· αν κάποιος μπατάρει προς τη μία πλευρά, ας σέβεται τουλάχιστον την άλλη.
ΥΓ. Πώς να νιώθει άραγε ο Ελληνας υπουργός του Πολιτισμού;